اعتبار والدین نزد خدا

 

امام جعفر صادق (ع)

خشنودی خداوند متعال از بنده، در گروی رضایت پدر و مادر است.

ائمه اطهار و معصومین علیهم السلام، همه بندگان خاص خدا هستند و شاید این حرف من زیاد درست نباشه، ولی نمیدونم این حس بهتون دست داده یا نه؟ آدم به بعضی از ائمه ارادت ویژه ای داره. مثلا" امام حسین (ع) و همینطور امام جعفر صادق. سخنان و احادیث این بزرگوار برای من در زندگی محسوستر، قابل لمس و درک تره! ( در هر صورت کی گفتش مهمه ولی نه به اندازه چی گفته). چقدر خوشبخت و خوش سعادتند کسانی که والدین از اونها به نیکی یاد میکنه و از ته قلب براشون از خدا بهترینها رو مخواد. و چه بس اعتبارِ والائی رو خداوند متعال به والدین، بحق ارزونی داشته، تا حدی که به فرزندِ غافل، میفهمونه که والدین چه جایگاه رفیعی رو دارند. نمیدونم اون داستان رو شنیدید که میگه:

 

تا 7 سال ارباب بچه ست. تا 14 سال ارباب و رئیس پدره. بچه به 17 و 18 سال میرسه، شک میکنه که پدرش اصن چیزی میفهمه. به 20 که میرسه میگه که پدرم قطعا" هیچی نمیفهمه و قدیمی فکر میکنه! به 30 که میرسه، بچه از موضعِ 20 سالگی خودش عقب نشینی میکنه و به دانسته ها و داشته هایِ پدرش شک میکنه. به 35 که میرسه با شرم و حیا نزدیک پدر میشه. با خودش میگه که این پدرِ من، چه بدبختی ها کشیده که سکان کشتی زندگی رو در دریای متلاطم حوادث رها نکرده و به این خوبی و آرومی هدایت کرده. حالا بچه به 40 سالگی رسیده و برای خودش عاقل مردی شده. بر میگرده که دست و زبون پدرش رو ببوسه و هرچی که پدر میگه سرمه چشاش بکنه که میبینه دیگه پدری درکار نیست. اون والا مقام مرده.

غفلت نکنیم!!!!!!!!!.....