زندگی به من آموخت که:

در این دنیا هیچ چیز مفتی نیست، مگر پنیر تله موش!!!!....

این جمله رو یه روز توی ماشین که رادیو هم روشن بود مجری برنامه گفت. کانال رادیوییش رو یادم نمیآد ولی بقدری این جمله ساده و پر محتواست که آدم رو به فکر فرو میبره.

یه جورایی درسته. انگار انسانها میبایستی بابت تمام خواسته ها و آرمانهاشون در زندگی تلاش کنند. شاید به تمنی هامون برسیم و شاید هم نه. ولی قطعا" تلاش لازمه. هر چیزِ مفت و رایگانی هم، نمی تونه خوب باشه. به دو دلیل یکی اینکه معمولا" چیز مفت مثل چیز باد اورده میمونه که باد هم میبردش، یعنی یا بی ارزشه یا کم ارزش (ارزشش رو بدلیل مفت بودن از دست میده). و دلیل دوم اساسا" در دنیایی که حتی عبادت خدا هم یه جورایی معامله کردن با خدا تلقی میشه! چطور میشه که مفتِ مفت صاحب بعضی موقعیتها شد.

معمولا کسایی دنبال مفت خری و مفت یافتن هستند که تنبلند و بیشتر منتظر فرصتهای سوء استفاده هستند، والا انسان ساعی هیچگاه وقت خودش رو  دنبال واژه مفت نه میذاره و نه خواهد گذاشت. نظر شما چیه؟